Bitwa została rozegrana 21 sierpnia 1673 roku podczas III wojny angielsko-holenderskiej. Flotą holenderską dowodził Michiel de Ruyter, który miał pod swoja komendą 75 okrętów liniowych i fregat oraz 30 branderów, podczas gdy siły angielsko-francuskie, na które składały się 92 okręty liniowe i fregaty oraz 30 branderów, prowadził książę Rupert.

Bitwa miała na celu zapobiegnięcie wysadzeniu desantu przez flotę angielsko-francuską. De Ruyter planował początkowo nie opuszczać swojej pozycji obronnej w Schooneveld, które było dogodnym miejscem do obrony przed flotą sprzymierzonych. Stadhouder (naczelnik) Wilhelm Orański rozkazał mu jednak wyruszyć w morze na ratunek wracającej z Indii Holenderskich Floty Przyprawowej.

De Ruyterowi udało się wykorzystać sprzyjające warunki pogodowe i oddzielić główne siły sprzymierzonych od ich awangardy, na którą składały się okręty francuskie. W następstwie tego posunięcia doszło do wyczerpującej bitwy między angielskim centrum i ariergardą, a główną masą floty holenderskiej. Obie strony poniosły w tej walce duże straty. Dowodzący ariergardami Spragge i Tromp byli zdecydowani na wszystko, żeby tylko odnieść zwycięstwo. Spragge publicznie przysięgał nawet, że albo sam zginie, albo dopadnie swego przeciwnika Trompa. Z powodu uszkodzeń swoich okrętów dowódcy musieli trzykrotnie przenosić się na nową jednostkę. W końcu Spragge poniósł śmierć, kiedy jego łódź transportowa została trafiona ogniem działowym.

Walka zakończyła się wycofaniem obu stron, Anglicy zrezygnowali jednak z próby wysadzenia swoich wojsk desantowych, które w tym czasie wciąż czekały na zaokrętowanie w Anglii. Pomimo nierozstrzygniętego charakteru, bitwa była strategicznym sukcesem Holendrów.