Starcie miało miejsce w pobliżu Wysp Arginuzyjskich na Morzu Egejskim w 406 roku p.n.e. Stronami tej największej bitwy morskiej wojny peloponeskiej były Ateny z flotą liczącą 150 okrętów i Sparta w sile 120 okrętów.

Ateńczycy dysponowali 150 trierami (trójrzędowcami). Były to galery z trzema rzędami wioseł, których główną broń stanowił znajdujący się na dziobie ciężki, zazwyczaj okuty brązem taran. Wszyscy członkowie załogi okrętów greckich byli ludźmi wolnymi, przy czym wioślarze wywodzili się z najuboższych warstw społeczeństwa, nigdy natomiast nie służyli pod przymusem. Taktyka wiosłowego okrętu tamtych czasów sprowadzała się do taranowania lub abordażu. Jeśli te metody zawiodły kapitan triery mógł spróbować jeszcze jednej techniki: rozpędzał się kontrkursem tak, by prawie otrzeć się o burtę wrogiego okrętu. W ostatniej chwili wioślarze chowali swe wiosła pod pokład i triera łamała wiosła przeciwnika, czyniąc go niezdolnym do dalszej walki.

Bitwa trwała wiele godzin i początkowo była wyrównana. Sytuacja zmieniła się gdy zginął Kallikratidas, dowódca floty spartańskiej. Przechyliło to szalę zwycięstwa na stronę Aten - prawemu skrzydłu ateńskiej floty udało się przełamać opór lewego skrzydła floty spartańskiej. Po tym zdarzeniu nastąpił odwrót Sparty, Ateńczycy nie podjęli jednak pościgu.

Grecka triera

Ateńczycy stracili w bitwie 25 okrętów, wraz z większością ich załóg, a flota spartańska - ponad 70 okrętów. Zwycięstwo Aten chwilowo przywróciło równowagę sił na morzu. W bitwie zginęło jednak wielu wysoko urodzonych ateńczyków, co wywołało protesty w mieście, a dowodzący w bitwie zostali usunięci ze stanowisk i skazani na śmierć.